tag:blogger.com,1999:blog-230524722011-04-22T09:36:26.210+04:30والقلم 2"Valghalam.plogsopt.com" is a page for my writs about philosophy, philosophy of law, law of nations, policy, philosophy of art or art, poem, literature, and totality every thing than it's talking from knowledge and philanthropy. This web log is defender of human rights, dignity and worth of the human person and the equal rights of men and women, also freedom, justice and peace in the world, and introducing thinkers of these contexts in world, especially Iranians thinkers and Middle East.والقلم2http://www.blogger.com/profile/09794824305187100002noreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-23052472.post-1155610833722216142006-08-15T06:25:00.000+03:302006-08-16T14:50:01.700+03:30صورت قانا چونان سیمای مسیح رنگ پريده استوجه قانا<br />(راشيل ..و أخواتها!!)<br />1<br />وجه قانا شاحب اللون كما وجه يسوع.<br />صورت قانا رنگ پريده است چونان سیمای مسیح ،<br />و هواء البحر في نيسان،<br />و هوای دريا در آوريل...<br />أمطار دماء، و دموع…<br />بارانهای خون است، و اشكها ...<br /><br />2<br /><br />دخلوا قانا على أجسادنا<br />وارد قانا شدند از روی اجسادِ ما<br />يرفعون العلم النازي في أرض الجنوب.<br />و پرچم نازی را در سرزمينهای جنوب به اهتزاز درآوردند<br />و يعيدون فصول المحرقة..<br />و روزگاران سوزاندن قربانیان را بازگرداندن<br />هتلر أحرقهم في غرف الغاز<br />هیتلر در اتاقکهای گاز به آتششان کشید<br />و جاؤوا بعده كي يحرقونا..<br />و بعد از او آمدند كه ما را بسوزانند..<br />هتلر هجرهم من شرق أوروبا..<br />هيتلر از اروپای شرقی رماندشان<br />و هم من أرضنا قد هجرونا.<br />و آنان نیز ما را از سرزمينمان بيرون راندند<br />هتلر لم يجد الوقت لكي يمحقهم<br />هتلر زمان نیافت تا نابودشان کند<br />و يريح الأرض منهم..<br />و زمین را از وجودشان پاک کند..<br />فأتوا من بعده ..كي يمحقونا!!.<br />پس آمدند بعد از او ...تا ما را نابود کنند<br />3<br /><br />دخلوا قانا..كأفواج ذئاب جائعة.<br />وارد قانا شدند چونان لشکر گرگهای گرسنه<br />يشعلون النار في بيت المسيح.<br />و به آتش کشیدند سرای مسيح را<br />و يدوسون على ثوب الحسين..<br />لگدکوب كردند پيراهن حسين را<br />و على أرض الجنوب الغالية..<br />و سرزمین جنوب دوست داشتنی را..<br />4<br /><br />قصفوا الحنطة، و الزيتون، و التبغ،<br />بمباران کردند جوانه های گندم و درختان زیتون و ساقههای تنباکو،<br />و أصوات البلابل..<br />و صدای بلبلان را<br />قصفوا قدموس في مركبه..<br />كادموس (كاشف شهر طيب و كسى است كه الفباى فينيقى را به يونان آورد.) را در خودش فرو شکستند<br />قصفوا البحر..و أسراب النوارس..<br />آتش ریختند بر دریا.. و دستههای مرغان ماهیخوار<br />قصفوا حتى المشافي..و النساء المرضعات..<br />حتی بیمارستانها را در هم کوبیدند..و زنان شیرده را ..<br />و تلاميذ المدارس.<br />و دانش آموزان مدارس را<br />قصفوا سحر الجنوبيات<br />آنها فریبندگی زنان جنوب را بمباران کردند<br />و اغتالوا بساتين العيون العسلية!..<br />و ناجوانمردانه باغهای چشمهای عسلی را کشتند<br />5<br /><br />... و رأينا الدمع في جفن علي.<br />و ما اشك را در چشم علی نگریستیم<br />و سمعنا صوته و هو يصلي<br />و صدایش راشنیدیم، او نماز میگذارد<br />تحت أمطار سماء دامية..<br />زیر باران آسمانی که خون میتراود<br />6<br /><br />كل من يكتب عن تاريخ (قانا)<br />هر كه از تاریخ (قانا) مینويسد<br />سيسميها على أوراقه:<br />عنوان اوراقش را خواهد گذاشت:<br />(كربلاء الثانية)!!.<br />كربلای دوم!<br />7<br /><br />كشفت قانا الستائر..<br />قانا پردهای را کنار زد<br />و رئينا أميركا ترتدي معطف حاخام يهودي عتيق..<br />و ما دیددیم که امريكا ردای كهنه خاخام يهودی به تن<br />و تقود المجزرة..<br />قتل عام را رهبری میكند<br />تطلق النار على أطفالنا دون سبب..<br />بر کودکانمان آتش ميگشايند بدون دلیل ..<br />و على زوجاتنا دون سبب.<br />و بر همسرانمان بدون دلیل.<br />و على أشجارنا دون سبب.<br />وبه سوی درختانمان بدون دلیل<br />و على أفكارنا دون سبب.<br />و بر انديشههایمان بدون دلیل<br />فهل الدستور في سيدة العالم..<br />آیا در قانون بانوی عالم<br />بالعبري مكتوب..لإذلال العرب؟؟<br />با زبان عبری نوشته شده ...برای خوار کردن عرب ؟<br />8<br /><br />هل على كل رئيس حاكم في أمريكا؟<br />آیا تمام رئیس جمهوران آمریکا<br />إن أراد الفوز في حلم الرئاسة..<br />هرگاه که میخواهند در انتخابات پیروز بشوند<br />قتلنا, نحن العرب؟<br />باید ما را بکشند ، ما عربیم؟<br />9<br /><br />انتظرنا عربي واحداً.<br />ما منتظر عربی يگانهايم<br />يسحب الخنجر من رقبتنا..<br />او خنجر را از گلویمان دور خواهد کرد ..<br />انتظرنا هاشميا واحداً..<br />ما منتظر یک هاشمی تکیم ..<br />انتظرنا قريشياً واحداً..<br />منتطر يك قريشي برجسته..<br />دونكشوتاً واحداً..<br />يك دن كيشوت يگانه..<br />قبضاياً واحداً لم يقطعوا شاربه…<br />سختگیری که سبیلش را نتراشيدهاند..<br />انتظرنا خالداً..أو طارقاً..أو عنترة..<br />ما منتظر خالدی.. يا طارقی.. يا عنترهای هستیم ...<br />فأكلنا ثرثرة و شربنا ثرثرة..<br />پس چرت و پرت را میخوریم و وراجي را سر میکشیم ..<br />أرسلوا فاكسا إلينا..<br />برایمان فاکسی فرستادند<br />استلمنا نصه<br />شرطش را پذیرفتیم<br />بعد تقديم التعازي و انتهاء المجزرة!!.<br />بعد از آنکه تسلیتمان دادند و قتل عام تمام شد<br />10<br /><br />ما الذي تخشاه إسرائيل من صرخاتنا؟<br />آیا اسرائيل از شیون های ما بیمناک است ؟<br />ما الذي تخشاه من (فاكساتنا)؟<br />هیچ کسی میهراسد از فاکسهای ما ؟<br />فجهاد الفاكس من أبسط أنواع الجهاد..<br />جنگ فاکس ساده ترین جنگهاست..<br />فهو نص واحد نكتبه<br />آن تنها یک متن است که ما مینویسیم<br />لجميع الشهداء الراحلين.<br />برای تمام شهدای رفتهمان<br />و جميع الشهداء القادمين!!.<br />و همه شهدای پیشین<br />11<br /><br />ما الذي تخشاه إسرائيل من ابن المقفع؟<br />اسرائيل از چه میترسد از ابنمقفع ؟<br />و جرير ..و الفرذدق؟<br />وجریر..و فرذدق؟<br />و من الخنساء تلقي شعرها عند باب المقبرة..<br />و از خنساء (شاعره بزرگ عرب ) هنگامی كه شعرهايش را در باب المقبره میسراید..<br />ما الذي تخشاه من حرق الإطارات..<br />از چه میهراسد از لبهای آتشین..<br />و توقيع البيانات..و تحطيم لمتاجر..<br />و از امضاء اعلاميهها ..و از تحریم اقتصادی..<br />و هي تدري أننا لم نكن يوما ملوك الحرب..<br />و او درمیيابد كه ما حتی برای یک روز سلاطين جنگ نبودهايم<br />بل كنا ملوك الثرثرة…<br />بلکه ما فرمانروایان یاوهسرایی بودهايم<br />12<br /><br />ما الذي تخشاه من قرقعة الطبل..<br />آیا میترسد از ترق تروق طبل ..<br />و من شق الملاءات..و من لطم الخدود؟<br />از دریدن لباسها ..و زدن بر سر وصورت ؟<br />ما الذي تخشاه من أخبار عاد و ثمود؟؟<br />او از چه میهراسد از سرگذشت عاد و ثمود؟؟<br />13<br /><br />نحن في غيبوبة قومية<br />ما در یک پنهان شدگی قومی هستیم<br />ما استلمنا منذ أيام الفتوحات بريدا…<br />از روزهای فتوحات نامهای را نخواهیم ستاند...<br />14<br /><br />نحن شعب من عجين.<br />ما ملتی از خمیر هستیم<br />كلما تزداد إسرائيل إرهابا و قتلا..<br />هر چه اسرائيل بر کشتار و ارعابش میافزاید<br />نحن نزداد ارتخاء ..و برودا..<br />ما بر رخوت و سردیمان میافزایم..<br />15<br /><br />وطن يزداد ضيقاً.<br />وطن شک و نگرانی را زیاد میکند<br />لغة قطرية تزداد قبحاً.<br />لهجه قطری رسوایی را میافزاید<br />وحدة خضراء تزداد انفصالاً.<br />وحدت سبز جدایی ها را دامن میزند<br />و حدود كلما شاء الهوى تمحو حدودا!!<br />و مرزها هر گاه عشقشان بکشد منسوخ میکنند مرزها را !!<br />16<br /><br />كيف إسرائيل لا تذبحنا ؟<br />چگونه اسرائيل قتل عاممان نکند؟<br />كيف لا تلغي هشاما, و زياداً, و الرشيدا؟<br />چگونه کنار نزند هشام و زياد و الرشيد را ؟<br />و بنو تغلب مشغولون في نسوانهم..<br />آنگاه که بنی تغلب مشغول زنانشان..<br />و بنوا مازن مشغولون في غلمانهم..<br />و بنی مازن سر گرم غلامانشان ..<br />و بنو هاشم يرمون السراويل على أقدامها..<br />و بني هاشم جامه هایشان را به پایش انداختهاند..<br />و يبيحون شفاها ..و نهودا!!.<br />و لبها و پستانها را آشکار کردهاند!!<br />17<br /><br />ما الذي تخشاه إسرائيل من بعض العرب<br />چه چیز اسرائيل را میترساند، برخی از اعراب<br />بعد ما صاروا يهودا؟؟…<br />بعد از آنکه یهودا (حواری خائن عیسی مسیح) شدند؟؟...<br /><br />نِزار قبّانی<br />لندن أيار 1996<br />ترجمه : امین اسکندری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23052472-115561083372221614?l=valghalam2.blogspot.com' alt='' /></div>والقلم2http://www.blogger.com/profile/09794824305187100002noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23052472.post-1154047651028083182006-07-28T04:15:00.000+03:302006-07-28T04:17:31.233+03:30بیست عامل عقبماندگی ایرانیانگزارش سخنرانی مصطفی ملكیان<br />بیست عامل عقبماندگی ایرانیان<br />احسان مهرابی<br />مصطفی ملكیان روشنفكر برجسته ایرانی مهمان آخرین نشست اصلاحطلبان در منزل عبدا... نوری بود. او در سخنان خود بیش از آن كه به روال معمول به نقد قدرت و حكومت بپردازد به نقد مردم پرداخت. او به عوامل و عناصری پرداخت كه موجب عقبماندگی ما ایرانیان شده است. گزارش كامل سخنرانی ملكیان تقدیم میشود.<br />***<br />در صد سال اخیر كسانی كه درباره مشكلات جامعه سخن گفتهاند و مطالعه كردهاند معمولا مجموعه علل و عواملی كه باعث این همه مشكلات علمی و مسائل نظری برای جامعه شده است و بیچارگی و بدبختی جامعه ما را بیشتر در سه محور كندوكاو كردهاند.<br />اولین محور مداخله كشورهای خارجی، استعمار و انواع و اقسام سلطهطلبیها بوده است. دومین نكته رژیمهای سیاسی حاكم و مساله سوم تلقی مردم از دین بوده است.<br />این سه عامل تاكنون بیشتر مورد تاكید بوده است و بسته به دیدگاههای مختلف بر یكی از این عوامل بیشتر تاكید شده است. اگرچه معمولا كسی هم نیست كه دو عامل را انكار كرده باشد. اما مسالهای كه مهمتر از این سه عامل است وضع فرهنگی مردم است. به تعبیر دیگر آسیبشناسی فرهنگی مردم ایران و اینكه به لحاظ فرهنگی چه امور نامطلوبی در ذهن و ضمیرشان راسخ شده است. بنابراین سخنان من به معنای انكار سه عامل دیگر نیست. ولی تاكید بر این است كه مهمتر ازآن نگرشهای فرهنگی ماست.<br />در باب نگرشهای فرهنگی هم من یك تفسیر دوگانه دارم. من معتقدم وقتی گفته میشود كه از ماست كه بر ماست و اینكه گفته میشود ما باید از درون تغییر كنیم دو نوع تغییركردن مراد است كه من به یك نوع آن میپردازم.<br />گاه وقتی گفته میشود كه ما باید عوض شویم یعنی تا ما رفتار اخلاقی سالمی نداشته باشیم وضعمان بهبود پیدا نمیكند و این نكته گفته میشود كه سود سرانجام و بالمعاد همه در اخلاقی زیستن است. این اخلاقی زیستن یكی از دو بخش مطلب محل اشاره من است. اما وضع فرهنگی به بحث اخلاقی ما بستگی ندارد و به یك سری نگرشهای ذهنی هم بستگی دارد و من میخواهم به این نگرشهای ذهنی بپردازم.<br />نگرشهای ذهنی اموری هستند كه آگاهانه یا ناآگاهانه در ما راسخ شدهاند و ما در همه كنشها و واكنشها تحتتاؤیر این نگرشها هستیم كه لزوما جنبه اخلاقی هم ندارد و برای تغییر آنها نباید رفتار اخلاقی ما تغییر كند. برعكس این نگرشها هستند كه اخلاق ما را به سمت ناسالمی میكشند.<br />میشد این نگرشها را تحت عنوان جامعهشناسی قوم ایرانی بحث كرد. اما موضوع بحث من درباره جامعهشناسی ایران معاصر نیست. به تعبیر دیگر من به این بحث نمیپردازم كه شاخهای از روانشناسی، روانشناسی اقوام است و شاخهای از جامعهشناسی و روانشناسی مربوط به اقوام است.<br />بنابراین سخنان را نباید در عداد كتاب روح ملتهای زیگفرید یا نوشته مرحوم بازرگان كه گفتند زیگفرید به روح ملت ایران نپرداخته و من به روح ملت ایرانی میپردازم تا نوشته كاملتری میشود قرار داد. آن بخش از مسائل فرهنگی كه به نگرشهای ایرانیان مربوط میشود من بیست عامل را احصا كردهام. استدلالهای من هم بر این مطالب بیشتر دروننگرانه است. یعنی مخاطب باید به درون خودش مراجعه كند و ببیند كه در خودش چنین حالتی وجود دارد یا اگر وجود دارد میتوان گفت سخن روی ؤواب دارد.<br /> پیشداوری<br />اولین خصوصیتی كه در ما وجود دارد، پیشداوریهای فراوان نسبت به بسیاری از امور است.<br />اگر هر كدام از ما به درون خودمان رجوع كنیم پیشداوریهای فراوان میبینیم. این پیشداوریها در كنش و واكنشهای اجتماعی ما تاؤیرات منفی زیادی دارد. معمولا وقتی گفته میشود پیشداوری، بیشتر پیشداوری منفی محل نظر است ولیآؤار مخرب پیشداوری منحصر به پیشداوری منفی نیست. پیشداوریهای مثبت هم آؤار مخرب خود را دارد. از جمله خوشبینیهای نابهجا كه نسبت به برخی افراد و قشرها و لایههای اجتماعی داریم. <br />دگماتیسم وجود<br />نوعی دگماتیسم و جمود در ما ریشه كرده است. من اصلا تحقیقات روانشناختی و تحقیقات تاریخی در اینباره ندارم كه چرا ملت ایران تا این حد اهل جزم و جمود است.<br />یعنی واقعیت آن برای من محل انكار نیست اگرچه تبیینش برای من امكانپذیر نیست. آنچه كه در ما وجود دارد كه از آن به جزم و جمود تعبیر میشود این است كه باور ما یك ضمیمهای دارد. یعنی ممكن است كه ما معتقد باشیم كه فلان گزاره درست است این سالم است اما اگر معتقد باشیم كه فلان گزاره محال است كه درست نباشد. این محال است انسان را تبدیل به انسان دگمی میكند. و ما كمتر میشود كه به چیزی معتقد باشیم و یك محال است منضم به این اعتقادمان نباشد. به تعبیر دیگر وقتی ما یك عقیده داریم كه فلان گزاره صحیح است یك عقیده دوم داریم كه گریزناپذیر است كه فلان گزاره صحیح نباشد.<br />خرافهپرستی<br />ویژگی دیگر ما خرافهپرستی است هم خرافه در بافت دینی و مذهبی و هم در بافتهای غیر دینی و مذهبی، خرافه در بافت مذهبی یعنی چیزی كه در دین نبوده و در آن وارد شده است.<br />اما مهمتر این است كه به معنای سكولار آن هم خرافهپرست هستیم. خرافی به معنای باور آوردن به عقایدی كه هیچ شاهدی به سود آن وجود ندارد ولی ما همچنان آن عقاید را در كف داریم.<br />این سه مساله را میتوان سه فرزند استدلال ناگرایی ما دانست. هر كه اهل استدلال نباشد اهل این سه است بنابراین راهحل درمان این سه تقویت روحیه استدلالگرایی است.<br />بهادادن به داوریهای دیگران نسبت به خود<br />ما به ندرت در منی كه از خودمان تصور داریم زندگی میكنیم و همیشه توجهمان به منی است كه دیگران از ما تصور دارند و همیشه ترازوی ما در بیرون ماست. این بهادادن به داوریهای دیگران علتالعلل یكسری مشكلات فرهنگی جامعه ماست.<br /> همرنگی با جماعت<br />نكته پنجم ناشی از نكته چهارم است به این معنا كه ما هیچوقت در برابر جمهوری كه با آن سروكار داریم نتوانستهایم سخن بگوییم كه در مقابله با آن است و همیشه همرنگ شدن با جماعت برای ما مهم است.<br />تلقینپذیری<br />تلقین یعنی رایی را بیان كردن و آرای مخالف را بیان نكردن و مخاطب را در معرض همین رای قرار دادن. هر وقت شما در برابر هر عقیدهای نظر مخالفان آن را هم خواستید نشان میدهد كه تلقینپذیر نیستید. تلقینپذیری یعنی قبول تكآوایی.<br />القاپذیری<br />القاپذیری به لحاظ روانشناختی با تلقینپذیری متفاوت است. در القا یك رای آنقدر تكرار میشود تا تكرار جای دلیل را بگیرد. اگر من گفتم فلان گزاره صحیح است شما از من انتظار دلیل دارید اما من به جای اینكه دلیل بیاورم 200 بار فلان گزاره را تكرار میكنم و كمكم ما فكر میكنیم كه تكرار مدعا جای دلیل را میگیرد. یعنی به جای اقامه دلیل خود مدعا تكرار میشود و این هنری است كه در پرودیاگاندا یا آوازهگری وجود دارد.<br />اینكه رسانهها وقتی در دست قدرتها قرار میگیرند آنها خوشحال میشوند به دلیل وجود همین روحیه القاپذیری در مردم است. والا اگر ملتی القاپذیر نباشد هرچه كه رسانهها بگویند چون دائما دلیل میخواهند كسی از به دست گرفتن رادیو و تلویزیون اظهار خوشحالی نمیكند.<br />تقلید<br />منظور من از تقلید نه آنست كه در فقه گفته میشود. مراد تقلید به معنای روانشناختی آن است. یعنی اینكه من آگاهانه یا ناآگاهانه تحت الگوی شخصی باشم.<br />یعنی من خودم را مانند تو میكنم و به تو تشبه میجویم و تقلید، یعنی من تو را الگو گرفتهام. آنچه كه در عرفان گفته میشود كه تشبه به خدا بجویید اگر این كار را با انسانها انجام دادیم تعبیر به تقلید میشود و این تقلید هم در ادیان و مذاهب و عرفان مورد توبیخ است.<br />تعبد<br /> تعبد یعنی سخنی را پذیرفتن صرفا به این دلیل كه فلان شخا آن را گفته است. یعنی اینكه اگر صورت استدلالی من ذهن من را آزار ندهد كه فلان گزاره صحیح است چون فلان شخص گفته است فلان گزاره صحیح است من اهل تعبدم.<br />آیهای در قرآن است كه معمولا كمتر نقل میشود اتخذو احبارهم و رهبانهم من دونا... كه در باب روحانیت نصاری و یهود است كه فراوان میگوید كه یهودیان و نصاری روحانیون خود را میپرستیدند چه من دونا... را به جای خدا بگیرم یا علاوه بر خدا. صحابی از امام باقر میپرسد كه آیا واقعا میپرستیدند حضرت در جواب میگوید هرگز اینگونه نیست روحانیون مسیحی به مردم نمیگفتند كه ما را بپرستید و اگر هم میگفتند كسی نمیپرستید. اما اینكه قرآن به آنها این نسبت را میدهد به این دلیل است كه رفتاری كه با خدا باید میداشتند با روحانیون خود داشتند. مجموعه عوامل دسته دوم ناشی از یك عمل واحد است و آن اینكه ما زندگی اصیل نداریم. زندگی اصیل به تعبیر روانشناسان انسانگرا و به تعبیر عرفا یعنی زندگی براساس فهم و تشخیص خود. زندگی اصیل را فقط كسانی انجام میدهند كه دو سرمایه دارندأ عقل در مسائل نظری و وجدان در مسائل عملی.<br />شخصیتپرستی<br />كمتر مردمی به اندازه ما شخصیتپرستند و شخصیتپرستی جز این نیست كه شخصیتی خود را بر خود عرضه می كند و خوبیهایی كه در زندگی اطراف خودمان نمیبینیم از سر توهم به او نسبت میدهیم و او را به دست خودمان بزرگ میكنیم.<br />تعصب<br />تعصب هم افق با شخصیتپرستی است. تعصب به معنای چسبیدن به آنچه كه داریم و نگاه نكردن به چیزهای فراوانی كه نداریم. اگر من شیفته آنچه كه دارم شدم و فكر كردم و جای نداشتهها را هم برایم میگیرد من نسبت به آن تعصب پیدا كردهام و اینجاست كه من نسبت به كسانی كه به آن وفاداری ندارند دو دیدگاه پیدا میكنم. گروهی خودی میشوند و گروهی غیرخودی. قرآن خودی و غیرخودی را رد كرده است چرا كه درباره حب و بغض میگوید وقتی با گروهی دشمنید دشمنی باعث نشود درباره آنها عدالت و انصاف را فراموش كنید.<br />درباره دوستی هم میگوید همیت جاهلیت شما را نگیرد. همیت جاهلیت یعنی اینكه چون فلانی از قبیله من است. طرف او را چه ظالم باشد یا عادل میگیرم. به عبارت دیگر ویژگیهای خود او مهم نیست بلكه ویژگیهای تعلقی او مهم است.<br />اعتقاد به برگزیدگی<br />هر كدام از ما اگر به خودمان رجوع كنیم میبینیم به نوعی فكر میكنیم و به نوعی مورد لطف خدا هستیم. یعنی درست است كه ممكن است وضع ما به مو بند باشد اما پاره نمیشود و اكثر اهمالها و بیتوجیها ناشی از همین نكته است. لاپینیس اصطلاحی داشت كه برای موارد دیگری به كار میبرد. این اصطلاح هماهنگی پیش بنیاد بود به معنی اینكه گویا همه امور از پیش حاصل آمده است اما گویا ما این هماهنگی پیشبنیاد را راجع به خودمان قائلیم.<br />تجربه نیندوختن از گذشته<br />پس از اقدامات انساندوستانه افرادی چون ماندلا واسلاوهاول و اقدامات انساندوستان كه در باب فرهنگی كردن سیاسی است تلاش كردند زیاد شنیدهایم كه ببخش و فراموش كن یا ببخش و فراموش نكن. اما داستان بر سر این است كه اگر شما ببخشایید و فراموش كنید باز هم از همانجا ضربه میخورید. انسانهای سالم كسانی هستند كه در درونشان میتوانند بزرگترین دشمنان خود را از لحاظ عاطفی ببخشایند، چرا كه از لحاظ عاطفی باید بخشود اما از لحاظ ذهنی نباید فراموش كرد. اما متاسفانه ما عكس این عمل میكنیم،از لحاظ عاطفی نمیبخشیم و كینهجویی در ما زنده است اما به لحاظ ذهنی فراموش میكنیم چرا كه حافظه تاریخی ملت ما بسیار كند و تار است.<br />جدی نگرفتن زندگی<br />سقراط از ما میخواست كه در عین شوخطبعی زندگی را جدی بگیریم كسانی زندگی را جدی میگیرند كه دو نكته را باور كنند.<br />1-باور به مستثنی بودن از قوانین حاكم بر جهان.<br />دلیل هر جدی نگرفتن مستثنی ندانستن خود از قوانین هستی است.<br />2-نسبتسنجی در امور<br />روانشناسان اصطلاحی دارند با این مضمون كه انسان باید بتواند وزن امور را نسبت به هم بسنجد. انسانهایی كه زندگی را جدی نمیگیرند چیزهای مهمتر را برای چیزهای مهم رها میكنند. فراوانند انسانهایی كه در طول زندگی خطای تاكتیكی نمیكنند اما خطای استراتژیك عظیم دارند یعنی كل زندگی را میبازند اما در ریزهكاریها وسواس دارند.<br />دیدگاه نسبت به كار<br />دیدگاه كمتر مردمی نسبت به كار تا حد دیدگاه ما نسبت به كار مبتذل است. ما كار را فقط برای درآمد میخواهیم و بنابراین اگر درآمد را بتوانیم از راه بیكاری هم به دست آوریم از كار استقبال نمیكنیم.<br />در واقع ما كار را اجتنابناپذیر میدانیم در حالی كه باید دیدگاه مولوی را درباره كار داشته باشیم كه معتقد بود كار جوهر انسان است.<br />قائل نبودن به ریاضت<br />ریاضت در این جا نه به معنای آنچه كه مرتاضان انجام میدهند ریاضت به معنای اینكه در زندگی همه چیز را نمیتوان باید دانست بنابراین باید چیزهایی را فدا كرد تا چیزهای باارزشتری را به دستآورد. قدمای ما میگفتند دنیا دار تزاحم است یعنی همه محاسن در یكجا قابل جمع نیست به تعبیر نیما یوشیج تا چیزها ندهی چیزكی به تو نخواهند داد.<br />در زبانهای اروپایی قداست از ماده فداكاری است. عارفان مسیحی میگفتند اینكه فداكاری و قداست از یك مادهاند به این دلیل است كه قداست به دست نمیآید مگر به قیمت از دست دادن چیزهای فراوان.<br />ولی ما میخواهیم همه چیز را داشته باشیم و وقتی دیدگاهمان نسبت به كار آنگونه است. نسبت به مصرف هم دیدگاهمان اینگونه میشود و باعث میشود دچار مصرفزدگی شویم. وقتی ما بحث مصرفزدگی را مطرح میكنیم مطرح میكنند كه شما از اوضاع جامعه و فقر خبر ندارید.<br />باید گفت مصرفزدگی یك دیدگاه است نه یك امكان.<br />یعنی فرد فقیر هم در سردل خود میگوید كاش بیشتر داشتم و بیشتر مصرف میكردم. كدام یك از ما برای آرمانهای خود حاضر است به قدر ضرورت اكتفا كند. این مصرفزدگی ما را به دنائت میكشد اگر ما بودیم و فقط ضروریات زندگی مجبور به كرنش كردن نبودیم.<br />از دست رفتن قوه تمیز بین خوشایند و مصلحت<br />مردمی كه منافع كوتاهمدت را ببینند و قدرت دیدن منافع درازمدت را نداشته باشند در معرض فریبخوردگی هستند.دلیل موفقیت سیاستهای پوپولیستی در كشور كه در یك سال اخیر هم رواج پیدا كرده ندیدن منافع درازمدت است.وقتی منافع بلندمدت دیده نشود منافع كوتاهمدت تامین میشود به قیمت نكبت و ادبار درازمدت.<br />زیادهگویی<br />ما درست برخلاف آنچه كه در ادیان و مذاهب گفته میشود زیادهگو هستیم و پرحرف میزنیم. نقل است كه عرفا هم در سكوت تبادل روحی داشتند اما ما ملت پرسخنی هستیم و آسانترین كار برای ما حرفزدن است.<br />زبان پریشی<br />بدتر از پرسخنی ما زبانپریشی ماست. زبانپریشی به این معنا است كه انسان حرف خود را خودش هم متوجه نمیشود یعنی اگر تحلیل روانشناختی در سخنان ما انجام شود اصلا برخی جملات معنا ندارد. سخنان همه مانند شهركهای سینمایی است كه در زمان فیلم پر از دژ و قلعه است اما وقتی فشار میدهیم فرو میریزد. به تعبیر دیگر حرفهای ما پشتوانه ندارد و همه ما از صدر تا ذیل یاوه میگوییم. و به همین دلیل هم به لحاظ ذهنی تا این حد پریشانیم. كسانی كه سرگردانی ذهنی دارند اول باید زبان خود را پالایش كنند. یعنی باید حرف را فهمیده بزنند و از طرف مقابل هم حرف فهمیده بخواهند. نوام چامسكی برای اینكه ؤابت كند كه هر جملهای كه قواعد نحوی و صرفی آن رعایت شده صرفا بامعنا نیست جملاتی میگفت بطور مثال میگفت: وقتی میگویند »پسر برادر مثلث ما عاشق بیضی شما شده است«. قواعد صرفی و نحوی آن رعایت شده اما بامعنا نیست.<br />ظاهرنگری<br />ظاهرنگری به دلیل غلبه روحیه فقهی در دین بر كل كارهایمان سایه افكنده است. یعنی به جای آنكه ما به ارزش و انگیزه كار توجه كنیم فریفته ظاهر میشویم. این ظاهربینیها ما را برای ظاهرفریبی آماده میكند.در هر جا كه اخلاق، عرفان و روانشناسی فدای فقه و ظواهر شود این روحیه غلبه پیدا میكند.<br />در پایان پیشنهادی دارم كه دارای دو نكته است:<br />اول اینكه در باب هر كدام از موارد مطرحشده فكر كنیم كه درست است یا نه. اگر درست است اول كاری كه باید كرد این است كه در شخص خودمان بررسی كنیم.یعنی اینكه این نكتهها را ذرهبین نكنیم و روی دیگران بگیریم بلكه اول ذرهبین را روی خودمان بگیریم.<br />نكته دوم: اینكه اگر مطالب گفته شده درست است روشنفكران و مصلحان اجتماعی به جای اینكه همیشه مجیز مردم را بگویند و فكر كنند تمام مشكلات متوجه رژیم سیاسی است. باید از مجیزگویی مردم دست بردارند و به مردم بگوییم چون شما اینگونهاید حاكمان هم آنگونهاند.<br />حاكمان زائیده این فرهنگند جامعهای كه فرهنگش این باشد ناگزیر سیاستش هم آن میشود و اقتصادش هم آن میشود. خطاست كه برای روشنفكران و مصلحان اجتماعی پیداكردن محبوبیت و شخصیت اجتماعی پیداكردن محبوبیت اجتماعی مجیز مردم را بگویند و بگوییم كه مردم هیچ عیب و نقصی ندارند چرا كه رژیم سیاسی ولیده مردم است و رژیم سیاسی بهتر به فرهنگ بهتر نیاز دارد.<br /> به نقل از <a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=12415" target="_blank">روزنا</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23052472-115404765102808318?l=valghalam2.blogspot.com' alt='' /></div>والقلم2http://www.blogger.com/profile/09794824305187100002noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23052472.post-1145967338641276262006-04-25T15:43:00.000+03:302006-04-25T15:48:53.846+03:30هولوكاست را يادآوري نكنيم<p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA" style="color:navy;">تاريخ و زمان ورود خبر : </span><span lang="AR-SA" style="color:red;">23:58:49 - 13/1/85 </span><span lang="AR-SA"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA"><span style="mso-spacerun: yes"></span></span></span></span> </p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">گویانیوز-احسان نراقي</span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;"></span> </p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA"></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">در سال 1947 براي تحصيل در دانشگاه ژنو به</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">اروپا رفتم. اين اولين باري بود كه از نزديك اروپا را ميديدم و جالب آنكه علاوه بر</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ديدار از اروپا اين فرصت نيز نصيب من شده بود تا آثار باقي مانده از جنگ جهاني را</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">نيز در اذهان و صورت مردم از نزديك مشاهده كنم. دوستانم آنچه را كه در اين جنگ</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">اتفاق افتاده بود برايم باز گو ميكردند و در ميان تمام آن گفتارها، آنچه متأثر</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">كنندهتر از همه بود، رفتاري بود كه ماموران ويژه نظامي آلمان (اس اس) با</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">خانوادههاي يهود داشتند. خانوادههايي كه گويي تنها جرمشان اعتقاد به يك دين الهي</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">بود و لاغير. دولت آلمان كه اداره آن مبتني بر فاشيسم هيتلري صورت ميگرفت، يهوديان</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">را از تمام فعاليتها منع كرده و باب معيشت را نيز به روي آنان بسته بود. اينچنين</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">بود كه يهوديهاي آلماني مهاجرت به اروپا و آمريكا را آغاز كردند. اما ستاره اقبال</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">آنها گويي خاموش بود كه هيتلر اشغال كشورهاي اروپايي را نيز در دستور كار خود قرار</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">داد. فرانسه، بلژيك، هلند، يوگسلاوي و لهستان يكي پس از ديگري آماج حمله هيتلر قرار</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">گرفتند و ضديت او با يهود از مرزهاي محدود آلمان به ديگر كشورهاي اروپايي صادر شد</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span>. </span><span lang="AR-SA">اكنون مقررات ضديهود ديگر فقط در آلمان نبود كه دامان يهوديان را ميگرفت، بلكه در</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ممالك اشغال شده نيز به اجرا درميآمد</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span>.</span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">وقتي در تعطيلات تابستان به پاريس رفتم، دوستانم برايم تعريف</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">كردند كه سربازان آلماني چگونه به خانههاي يهوديان يورش و آنها را به اسارت</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ميبردند. اسارت در يك بازداشتگاه و پس از آن اسارت در بازداشتگاهي با شرايط سختتر</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">از بازداشتگاه اول و... تا آنجا كه نوبت به مرگ واقعي پس از اين مرگ تدريجي فرا</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ميرسيد. آنهايي كه از اين بازي جان سالم به در ميبردند حتي بيشتر از هفت درصد</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">بازداشتشدگان را هم شامل نميشدند و غيريهودياني كه از بازداشت آلمانيها جان سالم</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">به در ميبردند نيز خود گواه اين مدعا بودند كه يهوديان در اين بازداشتگاهها تحت</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">بيشترين فشارها قرار ميگرفتند. در آن سالهايي كه در پاريس بودم، به لطف يكي از</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">دوستان با زني يهودي آشنا شدم كه از شناسائي دقيقتر بازداشتگاههاي يهودستيزانه</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">هيتلر پيدا كرده بود. او به بازداشتگاه آشويتس در لهستان فرستاده شده بود. او</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ميگفت وقتي ميخواستند ما را با قطار از فرانسه به لهستان انتقال دهند براي اينكه</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ما در واگن قطار خودمان را به قصد فرار از پنجره به خارج پرتاب نكنيم لخت عريان همه</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ايستاده مدت سه روز بايد در قطار بمانيم و دو زن در طول سفر حامله بودند كه در بين</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">راه نوزاد به دنيا آمد و افسر آلماني دستور داد فوراً نوزاد را از پنجره به خارج</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">پرتاب كردند. او تعريف ميكرد كه غذاي آنها در اكثر اوقات سوپي بود تشكيل شده از</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">پوست سيبزميني. اين زن يهودي همچنين توضيح ميداد كه چگونه مأموران هيتلري شبانه</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">به داخل بازداشتگاه ميآمدند و هر فردي را كه به بيماريهايي همچون تيفوس يا اسهال</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">خوني مبتلا بود، روانه اتاق گاز ميكردند. او از استخرهايي با دماي 29 درجه زير صفر</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">سخن ميگفت كه بازداشتيها را درون آن ميانداختند و پس از آن روانه حمام بغايت داغ</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ميكردند و در اين ميان اطبا و دانشمندان پزشكي خود را براي مطالعات لازم بر روي</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">اين تيرهبختان اعزام ميكردند. پس از اين عمليات كمتر فردي از آنها زنده ميماند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span>. </span><span lang="AR-SA">بسياري از اين جنايات قابل كتمان نيز نيست. چرا كه در دادگاه نورنبرگ برخي از</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ژنرالهاي آلماني خود از چنين فجايعي سخن گفتند. و فيلمهائي كه از اين فجايع براي</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">هيتلر ساخته بودند به نمايش گذاشتند. مخالفت هيتلر و نظام فاشيستي او با يهوديان</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">دلايلي تاريخي و اجتماعي داشت. در تاريخ روايتي اسطورهاي وجود دارد كه ميگويد</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">يهوديان عيسي را به روميان لو دادند و اينچنين است كه بدبيني به يهوديان در ذات</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">انديشه كاتوليكها نشسته است. اما از اين داستان اسطورهاي و تاريخي كه بگذريم در</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ضديت كاتوليكها با يهوديان ريشهاي ديگر نيز نهفته است كه براي شناخت آن بايد به</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">گذشته رفت. به دوران فئوداليته در قرون وسطي. در آن دوران اشراف اروپا، يهوديان را</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">از مالكيت زمين ممنوع كردند چرا كه از ورود يهوديان به جرگه اشراف ترسان و لرزان</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">بودند. يهوديان منحصراً به بازرگاني و تجارت پرداختند و از فئوداليته كه به اشرافيت</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">منتهي ميشد بازماندند. اما با ظهور انقلاب صنعتي در قرن هجدهم ميلادي كاپيتاليسم و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">سرمايهداري بر كرسياي نشست كه تا پيش از آن فئوداليسم نشسته بود. «پول» در نقطه</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">محوري همه امور قرار گرفت و قيود مذهبي و اجتماعي به تبع انديشههاي آدام اسميت از</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">عرصه زندگي اجتماعي كنار رفتند تا عرصه براي حضور «پول» در نقطه مركزي زندگي</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">اجتماعي گشوده شود. يهوديان كه در عصر گذشته فارغ از زمينداري و فئوداليسم با</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">تجارت و اقتصاد خو گرفته بودند، اكنون به لحاظ اقتصادي موفقترين قوم در عصر جديد</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">بودند. اين ضربالمثل در ميان فرانسويها معروف و مثالزدني است كه »يكي با تپانچه</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">خود يك يهودي را تهديد كرد؛ يهودي با دست به تپانچه او زد و گفت: اين را چند</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ميفروشي.« اشراف زميندار بدين ترتيب اگرچه جاي خود را به يهوديان ثروتمند و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">اقتصادباور نداده بودند اما ديگر نميتوانستند يهوديان را شهروندي درجه چندم و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ناشايست معرفي كنند. اينچنين بود كه حسادت اشرافيت اروپايي دامان يهوديان را گرفت و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">در حافظه آنها ماند تا زماني كه با يهودكشي هيتلري پرونده آن گشوده شد. هيتلر از</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">زمينه منفي موجود در ذهن بورژوازي عليه يهوديان استفاده كرد و يهودستيزي خود را</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">سامان بخشيد. سكوت معنادار طبقه بورژوازي نسبت به يهودستيزي هيتلر نيز برآمده از</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">چنين درك تاريخياي بود. اين سكوت نيرويي بود كه چرخ يهودستيزي هيتلر را روانتر و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">سيالتر به چرخش درميآورد. با چنين مختصاتي بود كه كشتار يهوديان به يك امر</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">استثنايي در تاريخ بشريت تبديل شد. ما در تاريخ اگرچه با كشتار جمعي روبهرو</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">بودهايم اما هيچ گاه اين كشتارها به صورت برنامهريزي شده و در يك پروسه طراحي شده</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">صورت نگرفته بود. هيتلر علناً در«نبرد من» از اهميت نژاد آريايي سخن گفت و پس از آن</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">نيز محو يهوديها را «آرياسازي جامعه» ناميد. با شروع جنگ او نگاه راديكالتري نسبت</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">به يهوديان را از خود به نمايش گذاشت وقتي گفت كه يهوديان عامل فساد جامعه هستند و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">براي از ميان برداشتن فساد، يهوديان را از ميان بايد برداشت. پيش از آن در قتلهاي</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">تاريخي و دستهجمعي صحنه تنازع، ميدان جنگ و كوچه و خيابان بود، هيتلر اما عرصه اين</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">تنازع را به خانهها كشيد و يهوديان را با يورش به خانههاي آنها رهسپار</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">بازداشتگاههاي از پيش تعيين شده خود كرد</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span>.</span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">اينچنين است كه خاطره يهودستيزي به عنوان يكي از شنيعترين</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">واقعيات جنگ دوم جهاني همچنان در ذهنها باقي ماند و طرفداري از يهوديان نيز در</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">سالهاي پس از جنگ تبديل به يك ضرورت و حتي يك وظيفه شد. مظلوميت قوم يهود تا آنجا</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">اذهان بيشتري را آزرده كرد كه اسرائيليها نيز توانستند به واسطه اين مظلوميت</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">تاريخي اعتباري كسب كنند و اين اعتبار را در برابر فلسطينيها به حساب خود واريز</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">كنند. يهوديهاي مستقر در آمريكا كه از تواناييهاي مالي مناسبي نيز برخوردار</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">بودند. دولت خود را براي دفاع از يهوديان در جهان تحت فشار قرار دادند و از قضا اين</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">فشارها به حمايت آمريكا از اسرائيل انجاميد و كفه اسرائيل را در برابر فلسطين سنگين</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">كرد. يهودكشي هيتلر آنقدر غيرقابل دفاع و مشمئزكننده بود كه امروزه روز كشورهاي</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">اروپايي و امريكا خود را به لحاظ اخلاقي در برابر يهوديان جهان بدهكار ميدانند و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">با حمايت از آنها قصد جبران گذشته را دارند. اكنون ميبينيم كه آنگلا مركل صدراعظم</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">آلمان نيز بيآنكه اشارهاي به يهودكشيهاي هيتلر در آلمان داشته باشد، با حمايت</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">شديد از يهوديان جهان سعي در جبران گذشته غيرقابل دفاع حاكمان كشورش را</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">دارد</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span>.</span><span lang="AR-SA"><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">حال بايد پرسيد كه ما با طرح «افسانه بودن هولوكاست» و زير سئوال بردن</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">يهودكشي هيتلر به دنبال كدام عايدي هستيم و چه چيزي را در حساب شخصيمان ذخيره</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">خواهيم كرد؟<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">در داستان يهودكشي ما نه رنج و دردي كشيدهايم و نه رنج و دردي بر</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">كسي تحميل كردهايم. اكنون اما چرا و به چه علت پاي ما و مردم ايران بايد به چنين</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">خاطره دردناكي گشوده شود؟<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">حمايت از فلسطين نه لزوماً با انكار ظلمهايي كه بر</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">قوم يهود رفته حاصل ميشود</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span>.</span><span lang="AR-SA"><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">ميتوان با مشاركت در صدور قطعنامه به حمايت از</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">فلسطين در سازمان ملل حسن نيت خود را به فلسطينيان نشان داد و با آنها همراهي و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">همكاري كرد. اما آن گاهي كه حماس نيز در مخالفت با اسرائيل چنين مواضع راديكالي را</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">از خود به نمايش نميگذارد، ما در كجاي اين بازي قرار داريم؟<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">به ياد دارم كه در</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">سال 1993 وقتي كلينتون قرارداد «متاركه» را به دنبال قرارداد «اسلو» ميان اسرائيل و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">فلسطين به امضا رساند، ما به دعوت يونسكو در اسپانيا سميناري را برگزار كرديم. با</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">حضور 15 اسرائيلي، 15 فلسطيني و تعدادي از روشنفكران جهان. اين سمينار محلي بود</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">براي بحث در باب قرارداد متاركه. من بر اين گمان باطل بودم كه فلسطينيها و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">اسرائيليها در اين جمع بيگانه و ناآشنا با يكديگر مراودهاي نيز با هم نداشتهاند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span>. </span><span lang="AR-SA">اما وقتي به «مايور» گفتم كه از حاضران در باب شناخت و آشناييشان از يكديگر پرسش</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">كند و او چنين سئوالي را مطرح كرد، يكي از ميان جمع پاسخي داد كه براي من</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">باورنكردني و پندگرفتني بود. او گفت كه من از ميان اين جمع و از دو گروه متقاضيان</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">حاضر 15 تا 16 نفر را بخوبي ميشناسم كه طي بيست سال گذشته با يكديگر گفت وگوهاي</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">مستقيم ولي محرمانه داشتهاند. اين سخن او حاكي از آن بود كه اسرائيليها و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">فلسطينيان در اين سالها خود در درونشان به دنبال صلح لحظهشماري و تلاش</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ميكردهاند. چندي پيشتر نيز وقتي در مسير خانهام در پاريس از كنار يك رستوران</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">عبور ميكردم، سفير اسرائيل و سفير فلسطين را در حال شام خوردن و گفت و گو با</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">يكديگر ديدم. از آنها متعجبانه پرسيدم كه اين گفت و گو را چگونه بايد تحليل كرد در</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">حالي كه آن دو در سرزمينشان به منازعه با يكديگر مشغولند. آنها در پاسخ گفتند كه</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">ما در بيتالمقدس در كودكي همبازي بودهايم و هرگز رضايتي نيز از منازعه نداشته و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">نداريم، بنابراين باز هم بايد اين سئوال را مطرح كرد كه طرح افسانه بودن هولوكاست</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">چه تأثيري در منازعه فلسطين و اسرائيل دارد و آيا ما دايهاي مهربانتر از مادر</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">نشدهايم؟<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="AR-SA">اخلاق حكم ميكند كه ما از آنجا كه در داستان يهودستيزي آلمانها</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">نبودهايم و واقعيتها را نديدهايم و لمس نكردهايم تصرفي نيز در تاريخ نكنيم و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">امروزيان و آيندگان را نسبت به خود دل آزرده ننماييم. آنچه ما از يهودستيزي و</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">يهودكشي آلمانها در عصر هيتلري شنيدهايم، قبيح و غيرانساني است تا آن حد كه</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">يادآوري آن همراه با مذمت بوده و قابل توصيه نيست. از همين روي بايد عاجزانه از</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">حكومتمردان ايراني خواست كه دست از اين ماجرا بردارند و افسانه خواندن هولوكاست را</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">به افسانهنويسان واگذارند نه مسلمانان و نه حتي فلسطينيها رضايت نميدهند كه براي</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">دفاع از حقوق آنها حقوق بر باد رفته ديگران را انكار كنيم. سخن از «افسانه بودن</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">هولوكاست» افتخارآفرين نيست، آن هم براي ملتي كه نه قرباني هولوكاست بوده است و نه</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA" dir="ltr"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA">شكنجهگر در آن داستان اين واقعيت را باور كنيم و از آن بگذريم</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span>.</span></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23052472-114596733864127626?l=valghalam2.blogspot.com' alt='' /></div>والقلم2http://www.blogger.com/profile/09794824305187100002noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23052472.post-1145967202197955592006-04-25T15:41:00.000+03:302006-04-25T15:46:57.863+03:30چرا فلسفه میورزیم؟مولف : ریچارد کریل<br />مترجم: آزرم نوروزی<br />آفتاب - فرهنگ و اندیشه: «چرا فلسفه میورزیم؟» پرسشی است مربوط به «فلسفه فلسفه» که امروزه یکی از شاخه های فلسفه است. به عبارت دیگر، این پرسش پرسشی است فلسفی درباره فلسفه که فیلسوفان باید به آن پاسخ دهند. ریچارد کریل در اینجا قصد دارد پاسخهای مختلف فیلسوفان در تاریخ فلسفه را طرح کند و در باب هر کدام توضیحی را در اختیار نهد؛ بی آنکه خود نیز پاسخی دهد یا در باب پاسخهای دیگران اتخاذ موضع کند. بدین ترتیب کار وی تحلیلی تاریخی است از یک مساله در حوزه فلسفه فلسفه.<br /><br />انگیزش طبیعی- ذهنی:<br />نوس، معادل یونانی کلمه ذهن است. یکی از انگیزههای مطالعهی فلسفه، گرایش سرشتی ذهن، به دانشاندوزی است. ارسطو، شاگرد مهم افلاطون، کتاب متافیزیک خود را با این جمله میآغازد: "همهی آدمیان به طور غریزی مشتاقند که بدانند" این سخن صواب است. از طرفی، دوست داریم هر چیز را در قالب "بود" آن بشناسیم. یعنی همانگونه که واقعاً هست. ما موجودات کنجکاوی هستیم و این جست و جوگری ها، ما را به پاسخهای فلسفی میکشاند. امانوئل کانت فیلسوف آلمانی قرن هجدهم بر این نکته افزود که فلسفهورزی، شبیه نفس کشیدن، عملی طبیعی است و ما در هنگام ارتکاب به آن آگاه نیستیم. آنگاه که در میانهی افکار فلسفی متوقف میشویم؛ تازه درمییابیم که فلسفه میورزیدهایم. علاوه بر این هنگامی که افکار فلسفی را متوقف میکنیم؛ حالتی پیدا میکنیم، شبیه به این که انگار نفسمان را برای مدتی حبس کردهایم. البته برای مدت نامحدود نمیتوانیم این کار را انجام بدهیم. پرسشهای فلسفی جذاب، مهم و تنیده شده با زندگی روزمره ما هستند و گاه ما را به مقاومت در برابر خود میکشانند. هر جا که سعی میکنیم از فلسفه رها شویم، پرسشهای فلسفی با چهرهای مهیب، فریبا، اغواگر و حتی خشمگین رخ مینمایند و ما را به سمت خود میکشانند.<br />انگیزش پالایشی:<br />از آنجا که ما مشتاق و در پی دانستن هستیم، مسائل و مشکلات زیادی ذهنمان را میخلد. فیلسوفانی همچون سقراط و ویتگنشتاین گفتهاند که فلسفه، گاه تطهیر روان میکند. در فرهنگ و بستر، Catharsis به معنای تصفیه و تطهیر نفس و درون است. به تعبیر دقیقتر میتوان گفت، فلسفه یک نوع تصفیه و تطهیر عقلانی و ذهنی میکند. سقراط بر این باور بود که فلسفه مجال جسارتورزی ماست. به خصوص، جسارت بر این که بدانیم آنچه را نباید بدانیم! آشفتگی ناشی از سخنان پر از ابهام و ایهام، ترسهای بیمورد همچون ترس بیمارگونه از مرگ، عواطف و احساسات مخرب همچون حس مالکیت، قدرت، مدح طلبی و سرخوشی کاذب، در نظر سقراط روح را کدر میکند و مانع تابش نور حقیقت و خیر میشود.<br />فلسفه، روان ما را از این موانع میپالاید و بر ضمیر ما نور میتابد (فهم ما را ارتقا میدهد). ویتگنشتاین فیلسوف بختیار اتریشی قرن بیستم از کاتارسیس تعبیر متفاوتی دارد. او معتقد است فلسفه رهایی از موانع تفکر است. درست به همان ترتیب که بدن از درد و بیماری رها میشود؛ عقل هم با فلسفه از حصارهای فکریاش خلاص میشود. در نظر او مانع تفکر سوء استفاده از زبان است. استفادهی ناصحیح از زبان به یاوهگویی و سخنان بیمعنا خواهد انجامید. توجه کنید: فضا محدود است یا نامحدود؟ ممکن است پاسخ این باشد که نامحدود است؛ چرا که اگر محدود بود باید بعد از اینکه تمام میشد، چیزهایی فراتر از آن وجود میداشت [هر مرزی فضا را به دو قسمت تقسیم میکند]. از طرفی هر چیز فراتر، چیزی نمیتواند باشد، جز فضای بیشتر. پس فضا باید نامحدود باشد. خب اینجا پاسخ دیگری داده میشود: تا جایی که فضا وجود دارد او هست آنچه که هست! او کامل است و از آنجایی که کامل است، نامتحرک است و از آنجا که نامتحرک است، محدود است. از این رو فضا باید محدود باشد؛ درست؟ نه! غلط! برای اینکه اگر فضا بخواهد محدود باشد، باید چیزی فراتر از آن یافت. اما هیچ چیز به جز فضای بیشتر نمیتواند فراتر از فضا باشد. از این رو جهان نامحدود است!<br />من واقعاً دارم گیج میشوم. به نظر میرسد کافی باشد. ویتگنشتاین معتقد بود زبان، عامل ایجاد رنجهای ذهنی است. او بر این باور بود که زمانی که زبان به تعطیلات میرود، همان زمانی است که زبان را برای بیان چیزهایی به کار میبریم که از توان زبان خارج است. این همان مانعِ اندیشیدن است. فیلسوفان چگونه دردهای ذهنی را درمان میکنند؟ بعضی وقتها نمیتوان به این سؤال پاسخ مشخصی داد. اما میتوان نشان داد که عامل بیماری، استفاده ناصحیح از زبان است و در پی تصحیح و درمان آن بود. به پیروی از ویتگنشتاین در مثال فوق باید گفت، محدود و نامحدود گر چه معنای مشخص و محصلی در ریاضیات دارد؛ اما نمیتواند در فیزیک همان گونه معنادار باشد. ممکن است با استفادهی زبان در سپهری احساسی، به پاسخی دربارهی محدود یا نامحدود بودن فضا برسیم، اما اگر نظر ویتگنشتاین را بپذیریم، چنین چیزی معنادار نیست. ویتگنشتاین به ما یاد نمیدهد که در پاسخ به این سؤالات، چه جوابی دهیم؛ بلکه او به ما یاد میدهد که خیلی از سؤالها سؤال نیست و از اینرو ما باید سپاسگزار او باشیم.<br />انگیزش راز ورزانه:<br />علاوه بر آنکه فلسفه اشتیاق ما را با پاسخ دادن به پرسشهای اساسیمان ارضاء میکند، وسعت سطح آگاهیمان را ارتقا میدهد. در کثیری از فیلسوفان شرق و غرب، میتوان این مسئله را پی گرفت. در مجموعه آثار افلاطون ملاحظه میکنیم که او معنای پژوهش فلسفه را فراتر رفتن از فهم عادی و درک اشراق گونهی معقولات عالم بالا میداند. به تعبیری یک جهش عقلانی اشراقی برای درک حقیقت را لازم میشمرد. درکی که توأم با لذت است. این تجربه البته صرفاً تجربه عاطفی احساسی نیست و خردی فراتر از فهم عادی را میطلبد. ارسطو در اخلاق نیکوماخوس دربارهی فضایل زندگی آدمیان سخن میگوید. فضیلت آن است که با عقل منطبق باشد. بر این اساس، عقل والاترین حس آدمی است. طبق نظر ارسطو، عقل متعالیترین جزء وجود آدمی است. بنابراین با ورز عقلانی، ما میتوانیم به خداوند نزدیک شویم و با خیر و آرامش الهی مساهمت کنیم.<br />بندیکت اسپنیوزا، فیلسوف یهودی قرن هجدهم در کتاب اخلاق خود نشان میدهد، طریق وصول به سعادت از شوری عقلانی به واقعیت میگذرد. متأخرتر از اینان، در قرن نوزدهم، برادلی در کتاب «بود و نمود» آورده است: "من بر این باورم که همهی آدمیان، کمابیش به سمت عالمی ورای طبیعت میل میکنند. راهها متفاوت است، اما به نظر میرسد که همه در پی درک چیزی فراتر از دنیای مشهودند. به طرق متفاوت، چیزهایی را در عالم بالا درمییابیم که روحمان را میپالاید و ارتقایمان میدهد و از این رو تلاش عقلی برای فهم هستی، جهدی عملی و ریاضت کشانه است". بعضی جملات خودشان بهترین توضیح را میدهند و نیاز به توضیح اضافه ندارند. شما ممکن است بخواهید دوباره بخوانید.<br />هگل فیلسوف دیگر قرن نوزدهم در طرح اولین سؤالش گفت: "وجود از خودآگاهی آغاز میشود." او با این سؤال در پی چه بود؟ هگل معتقد به وحدت واقعیت است و انسان را تجلیای از این روح مطلق میداند. آدمی در نهایت به خودآگاهی میرسد. ما در حقیقت چشم و گوش واقعیتیم. آلن واتس متفکر قرن بیستم به زیبایی این ایده را بیان کرده است. او مینویسد: "هر کدام از ما روزنهای از واقعیتیم". شاید طرح موجز آراء هگل و واتس درکی واضح برای شما نداشته باشد، اما زمانی که این آراء در زمینه فکری خودشان بررسی میشود، حس شما متفاوت خواهد بود. در پایان بد نیست به هایدگر فیلسوف وجودی آلمانی قرن بیستم اشاره کنیم. کسی که سخن هگل را این گونه تفسیر کرد: فلسفه گذر از موجود به وجود است. وجود (Being با B بزرگ) همان ژرفای واقعیت مفارق است و موجود (being باb کوچک)، وجود فردی من و شماست. فلسفه در نظر هایدگر نتیجهی ژرفاروی واقعیت و وجود است. فلسفه مثل یک زنگ برای آگاهی ماست. این مواجهه با وجود از شناختهای اجتماعی و عرفی از وجود فراتر میرود و در پی درک امری متعالی است.<br /><br /><br />انگیزش خردورزانه:<br />انگیزش خردورزانه، مانند انگیزهی ذهنی- طبیعی بر معرفت بنا شده است. گرچه که انگیزش خردورزانه، آنچه که انگیزش طبیعی- ذهنی به آن متوجه شده است را بیشتر میکاود. انگیزش خردورزانه در پی فهم بهتر زیستن است. ریشه کلمه فلسفه، عشق به حکمت و خرد است. خرد، بینشی است که بر زیست وجودی و سرشت انسانی مبتنی است. اپیکتتوس فیلسوف رواقی قدیم بیان کرده است که "فلسفه به ما هنر زندگی کردن میآموزد". این البته با هنر نجاری یا آهنگری تفاوت دارد. نجار با چوب کار میکند و آهنگر با آهن اما فیلسوف با چه چیز کار میکند؟ دستمایه فیلسوف از نظر او زندگی شخصی افراد است. از حس مشترک که بگذریم، زندگی آدمیان با هم متفاوت است. کسی میگفت: شما همان هستید که خداوند به شما داده است. خودتان را چگونه میسازید و به خداوند باز میگردانید؟ این واقعیت چه مؤمن باشید و چه ملحد در خور توجه است. حقیقت این است که شما بالقوه و امکانی هستید که باید به فعلیت درآیید. به تعبیری باید بشوید. در حقیقت همانند یک اثر هنری که ناتمام مانده است و باید به اتمام برسد. به طور واضح باید خودتان تمامش کنید. حال چگونه باید این اثر هنری، یعنی زندگیمان را تمام کنیم (به تعبیر بهتر چگونه باید به کمال فعلیت یا رشد برسیم). یکی از چیزهایی که ما را در این طریق یاری میدهد، یافتن حکمت و خردی برای زیستن است.<br />انگیزش ورزشی:<br />نهایتاً گروهی فلسفه میخوانند تا به واسطه آن پیروز شوند. فلسفه همانند یک بازی میماند که از آن لذت میبریم و با رقابت و همکاری توام است. بازیای که گاه پایانی ندارد... به همین دلیل فلسفه دقیقاً هیجان یک مسابقه را دارد. یک بازیگر کمدی زمانی ادعا کرد که میخواهد در دانشگاه فلسفه بخواند. او در پی آن بود تا فلسفه را برای خودش آسان و دستیافتنی کند بنظر میرسید که او باید خودش را در یک اتاق حبس میکرد تا فلسفه بخواند. اما هرچه که ما در حالت محبوس در یک اتاق و در تنهایی درمییابیم؛ همان چیزهایی است که قبلاً دانستهایم. فلسفه و هنر مدرن چنان است که محتاج بحث کردن، فکر کردن و خواندن و حتی ترسیم اثر هنری با دیگری است. بلز پاسکال اهمیت یک اجتماع فکری را به اندازه وجود اشخاص متفکر میدانست. او بر این باور بود که گاه آدمیان نه توان تنهایی دارند و نه توان اجتماعیت. پاسکال نوشته است: هنگامی که درباره رفتارهای آدمیان نظر میکنم؛ جنگها و نامرادیهای آدمیان بیشتر به این دلیل است که نمیدانند چگونه باید در خانه بمانند!. حتی اگر آدمیان ثروتمند میدانستند چگونه میتوانند از ماندن در خانه لذت ببرند؛ هیچگاه از خانه بیرون نمیرفتند...! نویسنده ناشناخته دیگری نوشته است: مردم اغلب بخاطر آنکه نمیدانند چگونه باید بحث کنند در رنجاند. یکی از موضوعات فلسفه این است که یاد بدهد، چگونه بحث کنیم و چگونه با یکدیگر هم سخنی کنیم.<br />منبع: شهر هشتم - شماره صفر<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23052472-114596720219795559?l=valghalam2.blogspot.com' alt='' /></div>والقلم2http://www.blogger.com/profile/09794824305187100002noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23052472.post-1144682812102963922006-04-10T18:55:00.000+03:302006-04-10T20:25:03.220+03:30باور کنید آقا ! آدم عاقل میترسداز خبرگذاری آلمان<br />گزارش ”نيويوركر“ در باره قصد امريكا براى حمله نظامى به ايران<br />سيمور هرش، خبرنگار مشهور و كنكاشگر امريكايى ، با استناد به گفتههاى چند تن از كارمندان كنونى و پيشين دولت در واشنگتن، كه او نامشان را نمىبرد، گزارشى تهيه كرده است در باره طرحهاى مشخص دولت امريكا براى حمله هوايى عليه تاسيسات احتمالى اتمى ايران. اين طرحها از جمله دربرگيرنده بكارگيرى سلاحهاى اتمى تاكتيكى و سنگرشكن هم هستند.<br />امريكا مدتهاى مديدى است كه طرح حمله نظامى به ايران را در دست دارد. اين ادعايى است كه نه شخصى بىتجربه، بلكه سيمور هرش، در مجله ”نيويوركر“ بيان مىكند. سيمور هرش خبرنگارى است كه موضوع قتل عام مردم روستاى مىلاى در سال ۱۹۶۸ را در ويتنام به دست سربازان امريكايى افشا كرد و نيز در سال ۲۰۰۴ برملا كننده موضوع شكنجه عراقيان بود در زندان ابوغريب عراق.<br />هرش در آخرين شماره ”نيويوركر“ شرح مىدهد كه واحدهاى ويژه امريكايى هم اكنون در ايران فعالاند و توانستهاند در آنجا با اقليتهاى قومى گوناگون ارتباط برقرار كنند، براى نمونه با آذرىها، كردها و بلوچها، كه همگى گهگاه با دولت مركزى در ايران مشكل دارند. هرش در گزارش خود اشاره مىكند به اينكه از سال گذشته هواپيماهاى نيروى دريايى امريكا در خليج فارس در نزديكى بلاواسطه پايگاههاى موشكى ايران تمرين پرواز براى حمله به تاسيسات اتمى را مىكنند. هرش همچنين مىنويسد كه مقامات دولت امريكا در واشنگتن به طور فشرده بر روى استراتژيهاى حملهاى نظامى به ايران كار مىكنند. بنا بر اطلاعاتى كه هرش دارد سخن از بكارگيرى اسلحه اتمى تاكتيكى نيز به ميان آمده است.<br />در گزارش هرش موضوع برنامه اتمى ايران مطرح است. اما هرش قول كارشناسانى را مىآورد كه تصريح مىكنند كه در اساس ايران بسيار پيش از عراق هدف جورج دبليو بوش و نومحافظهكاران حامى وی بوده است. هرش مىنويسد كه البته براى اين سياستمداران مطمئنا موضوع خطر بمب اتمى ايران هم مطرح هست. اما چيزى كه بيش از آن برايشان مهم است اين است كه رژيم ايران را سرنگون كنند تا بتوانند منابع نفت و گاز ايران و كشورهاى همسايه ايران را زير كنترل خود داشته باشند.<br />اما برنامهريزان دولت بوش از فرضى ساده و در عين حال غلط حركت مىكنند: خيال مىكنند كه با حملههاى نظامى امريكا، حتى اگر اين حملهها فقط بخشى از تاسيسات اتمى ايران را نابود كند، دولت ايران خوار مىشود و مردم ايران عليه اين رژيم به پا مىخيزند. ولى كارشناسان مسائل ايران، از جمله در خود امريكا، بر اين نظرند كه حمله به ايران باعث خواهد شد كه همبستگى در ميان صفوف گوناگون جامعه افزايش پيدا كند و برنامه اتمى ايران هم تبديل به مسأله غرور ملى ايرانيان شود. اين كارشناسان همچنين مىگويند كه هر چه امريكا بيشتر تهديد به جنگ كند، ايران بيشتر به اين نتيجه مىرسد كه بايد اسلحه اتمى داشته باشد تا جلوى جنگ را بگيرد.<br />طبق گزارش نيويوركر در امريكا عقيده واحدى در باره استراتژى كاخ سفيد در برابر ايران وجود ندارد. براى نمونه بسيارى از كارشناسان وزارت دفاع امريكا و نيروهاى امنيتى اين كشور معتقدند كه حمله به تاسيسات اتمى ايران ساده نيست و بسيار هم خطرناك است: در امريكا نمىدانند كه تاسيسات اتمى ايران در كدام نقاط هستند و تعداد آنها چيست. حدس زده مىشود كه حتى بيش از صد واحد از چنين تاسيساتى در ايران موجود باشند و اينكه ممكن است كه ايران تعدادى تاسيسات اتمى نيز در خارج از مرزهاى خود داشته باشد.<br />اين واقعيت نيز كه تاسيسات نطنز زيرزمينى و بسيار محكم ساخته شده است، اين شك را برمىانگيزد كه حمله نظامى امريكا موفقيتآميز باشد. اگرچه طرفداران حمله نظامى به ايران، طبق گزارش هرش، چنين شكى ندارند و همه تلاش خود را براى تحقق خواست خود بكار مىبرند. اين گروه حتى پيشنهاد بكارگيرى اسلحه اتمى تاكتيكى عليه تاسيسات نطنز را مىدهند. پيشنهادى مشابه در دوره جنگ سرد براى نابود كردن تاسيسات زيرزمينى شوروى در نزديكى مسكو مطرح شده بود، كه البته متحقق نشد.<br />همچنين گروهى از كارشناسان در امريكا نسبت به پيامدهاى چنين استراتژىاى هشدار مىدهند، نه تنها براى عراق كه نفوذ ايران در آن زياد است، بلكه براى همه جهان اسلام كه حمله به ايران را به عنوان حملهاى مستقيم به خود تلقى خواهد كرد.<br />در اينجا نيز دولت بوش درست چيزى را موجب خواهد شد كه مىخواهد از آن پرهيز كند: دولت بوش رييس جمهور ايران احمدى نژاد را ”هيتلرى كوچك“ مىداند كه مىخواهد جنگ جهانىاى تازه را برپا كند. اما حمله امريكا به ايران باعث خواهد شد كه خشونت بيش از پيش در جهان گسترش پيدا كند و اروپا را هم دربرگيرد، كه در رابطه با مسأله اتمى ايران در كنار امريكا قرار گرفته است و با حمايت از اولتيماتومهايى كه عليه ايران داده مىشود، امريكا را تشويق به انجام عمليات نظامى مىكند.<br />اين موضوعى است كه نيويوركر نيز بر آن تاكيد مىكند: دولت امريكا، اروپاييان و كارمندان آژانس بينالمللى انرژى اتمى بر اين نظرند كه ايران درصدد توليد سلاح اتمى است. اما هيچ كدام از آنها كوچكترين مدركى در اين رابطه پيدا نكردهاند. همچنين در مورد اين تئورى كه دولت امريكا مطرح كرده است نيز مدركى وجود ندارد: اينكه ايران دو برنامه را به موازات هم تعقيب مىكند، يعنى برنامه آشكارى كه زير كنترل آژانس بينالمللى است و برنامهاى سرى براى توليد سلاح اتمى كه سپاه پاسداران آن را حفاظت مىكند.<br />بنابراين اگر با وجود اين دولت بوش دست به حمله نظامى بزند، اين نه بخاطر داشتن مدارك محكم عليه ايران است، بلكه تنها و تنها بخاطر اين است كه هدف تغيير رژيم در ايران و كنترل منابع نفت و گاز ايران است.<br />پتر فيليپ (Peter Philipp)<br />از BBC<br />آمريکا برای حمله احتمالی هوايی به ايران برنامه ريزی می کند<br />هفته نامه نيويورکر در تازه ترين شماره خود در مقاله ای به قلم سيمور هرش گزارش داده است که دولت جورج بوش در آمريکا عليرغم حمايت علنی خود از ديپلماسی برای ممانعت از "تلاش ايران جهت دستيابی به سلاح اتمی"، فعاليت های مخفيانه خود در داخل ايران و برنامه ريزی برای دست زدن به يک حمله هوايی گسترده احتمالی عليه آن کشور را افزايش داده است.<br />ايران هرگونه تلاش برای دستيابی به سلاح اتمی را رد می کند و می گويد فعاليت های اتمی اش را در چارچوب پيمان منع گسترش (ان پی تی) دنبال می کند.<br />نيويورکر نوشت که مقام های امنيتی و نظامی سابق و کنونی آمريکا به اين هفته نامه گفته اند که گروه های برنامه ريزی نيروی هوايی سرگرم تهيه فهرست اهدافی در ايران هستند و تيم هايی از نيروهای جنگی آمريکا مخفيانه به ايران رفته اند تا اطلاعات مربوط به اهداف احتمالی را جمع آوری کنند و با گروه های اقليت قومی داخل ايران تماس بگيرند.<br />بنابه اين گزارش اين مقام ها می گويند که پرزيدنت بوش مصمم است هرگونه فرصتی را از حکومت ايران جهت آغاز يک برنامه آزمايشی در بهار جاری برای غنی سازی اورانيوم سلب کند.<br />نيويورکر می نويسد که اين باور به طور فزاينده در ارتش آمريکا و جامعه بين المللی شکل می گيرد که هدف نهايی پرزيدنت بوش از رويارويی با برنامه اتمی ايران تغيير رژيم در ايران است.<br />يک مقام سابق ارشد اطلاعاتی آمريکا به اين نشريه گفته است که در پرتو سخنان محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور ايران، درباره محو کردن اسرائيل از نقشه جهان و انکار هولوکاست - قتل عام يهوديان توسط نازی ها - آقای بوش و ديگر مقامات کاخ سفيد او را يک آدولف هيتلر بالقوه می دانند.<br />وی گفت: "اين نامی است که بر او گذاشته اند و می پرسند 'آيا ايران به سلاحی استراتژيک دست خواهد يافت و منبع تهديدی برای وقوع جنگ جهانی ديگری خواهد شد؟'."<br />يک مقام سابق دفاعی که به نوشته نيويورکر هنوز با دولت بوش در مورد مسائل حساس کار می کند، به اين نشريه گفت که برنامه ريزی نظامی آمريکا بر اين اصل استوار است که "يک عمليات بمباران طولانی در ايران، رهبران مذهبی آن کشور را سرافکنده خواهد کرد و باعث می شود مردم قيام کنند و حکومت را براندازند."<br />نيويورکر نوشت که کاخ سفيد در واکنش به درخواست های اين مجله برای اظهار نظر در اين زمينه گفت که در مورد برنامه ريزی نظامی اظهار نظر نمی کند اما افزود: "همانطور که پرزيدنت (بوش) اشاره کرده، ما راه حلی ديپلماتيک را دنبال می کنيم."<br />سازمان اطلاعات مرکزی آمريکا، سيا، نيز گفت که در اين گزارش "بی دقتی هايی" وجود دارد اما آنها را مشخص نکرد.<br />به گزارش سيمور هرش، پرزيدنت بوش در چند هفته اخير در مورد برنامه هايی که دولتش در مورد ايران در دست دارد، در خفا ديدارهايی با معدودی سناتورهای برجسته از جمله دست کم يک سناتور دموکرات داشته است.<br />اين گزارش می نويسد که همزمان برخی عمليات نظامی، ظاهرا با هدف ارعاب ايران، در جريان است.<br />يک مقام سابق آمريکايی به نيويورکر گفت هواپيماهای تاکتيکی نيروی دريايی، که پايگاهشان ناوهای هواپيمابر در دريای عمان است، از تابستان گذشته تاکنون پروازهای شبيه سازی شده با ماموريت پرتاب سلاح های اتمی انجام داده اند. اين ماموريت ها در فضايی که در ديدرس سيستم رادارهای ساحلی ايران است انجام شده.<br />يک مشاور پنتاگون در گفتگو با اين مجله تاييد کرده است که برخی اعضای دولت بوش گزينه استفاده از "سلاح اتمی تاکتيکی" را برای منهدم کردن برخی تاسيسات اتمی ايران از جمله در نطنز که در عمق زمين ساخته شده است به طور جدی مد نظر قرار داده اند، زيرا هيچ گزينه ديگری به طور کامل برای چنين عملياتی جوابگو نخواهد بود.<br />اما همين مشاور افزود که احساسات شديدی در ارتش آمريکا بر عليه تهديد ساير کشورها با سلاح اتمی وجود دارد و تاييد کرد که برخی از افسران و مقام های ارشد حتی استعفای خود در اين ارتباط را مد نظر قرار داده اند.<br />وی به سيمور هرش، گزارشگر نيويورکر گفت "مساله به سطوح عالی می رسد" و افزود موضوع ممکن است به زودی به نقطه سرنوشت ساز برسد زيرا ستاد مشترک ارتش موافقت کرده است رسما توصيه نامه ای برای پرزيدنت بوش بفرستد و در آن بيان دارد که به قوت با بررسی گزينه اتمی عليه ايران مخالف است."<br />اين مشاور افزود: "جدال داخلی بر سر موضوع در هفته های اخير شدت گرفته است و اگر افسران ارشد پنتاگون مخالفت خود را با استفاده تهاجمی از سلاح اتمی ابراز کنند، در آن صورت هرگز اتفاق نخواهد افتاد."<br />مشاور پنتاگون گفت که در صورت وقوع حمله، نيروی هوايی قصد زدن صدها هدف در ايران را دارد اما "99 درصد آنها هيچ ربطی به گسترش سلاح های اتمی ندارد. کسانی هستند که فکر می کنند تنها به اين شيوه بايد دست به عمليات زد"؛ به اين معنی که دولت بوش با يک عمليات بمباران می تواند به اهداف سياسی خود در مورد ايران دست پيدا کند، ايده ای که مورد حمايت نومحافظه کاران است.<br />سيمور هرش در گزارش خود می نويسد: "اگر دستور حمله صادر شود، نيروهای جنگی آمريکا که هم اکنون در ايران سرگرم انجام عمليات هستند در موقعيت مناسب برای نشانگذاری اهداف حياتی با کمک اشعه ليزر قرار دارند، تا از دقت بمباران اطمينان حاصل شود و تلفات غيرنظامی به حداقل کاهش يابد."<br />سيمور هرش در ژانويه سال 2005 نيز طی مقاله ای در همين مجله از عمليات تجسسی کماندوهای آمريکايی طی شش ماه قبل از انتشار آن گزارش در داخل ايران خبر داده و آن را نشانه برنامه ريزی احتمالی دولت بوش برای حمله به ايران تعبير کرده بود.<br /><br /><br />آيا آمريکا در صدد حمله نظامی به ايران است؟<br />صادق صبا<br />تحليلگر مسائل ايران در بی بی سی<br />دو نشريه معتبر غربی گزارش کرده اند که دولت بوش در حال برنامه ريزی برای يک اقدام نظامی احتمالی عليه جمهوری اسلامی است.<br />نشريه آمريکايی "نيويورکر" و هفته نامه انگليسی "ساندی تايمز" به نقل از مقامات عاليرتبه بدون نام آمريکايی گفته اند که پرزيدنت بوش ، رئيس جمهور آمريکا، تصميم نهايی خود را گرفته است که پيش از پايان دوره رياست جمهوری اش بحران ايران را حل کند.<br />تا همين چند ماه پيش کسی حتی از احتمال يک حمله نظامی به ايران سخن نمی گفت و جک استرا، وزير امور خارجه بريتانيا، تا آنجا پيش رفت که هر گونه اقدام نظامی را "غير قابل تصور" دانست.<br />ولی حال بحث در باره موضوع حمله احتمالی نظامی عليه ايران کم کم عادی می شود و نشريات از جزئيات آن صحبت می کنند و افکار عمومی جهان به تدريج به اين موضوع عادت می کند.<br />البته بديهی بود که اگر تلاش های ديپلماتيک فعلی برای قانع کردن جمهوری اسلامی به تعليق فعاليت های هسته ای اش نتيجه ندهد ، موضوع راه حل نظامی به ناگزير مطرح می شد.<br />آمريکا و به خصوص اروپا در حال حاضر تاکيد می کنند که هدف فعلا اين است که از طريق اقداماتی در شورای امنيت و از جمله اعمال برخی تحريم ها حکومت ايران را وادار کنند که از برنامه غنی سازی اورانيوم که به گفته غربی ها می تواند کاربرد نظامی هم داشته باشد دست بردارد.<br />ولی بعيد است که اگر مقامات ايران همچنان به اين خواسته ها پاسخ ندهند کشورهای غربی و به خصوص آمريکا دست روی دست بگذارند و اجازه دهند که جمهوری اسلامی فعاليت های هسته ای خود را ادامه دهد.<br />سخنگوی وزارت امور خارجه ايران در واکنش به گزارش های مطبوعاتی درباره آماده شدن آمريکا برای حمله احتمالی به ايران آن را بخشی از جنگ روانی آمريکا توصيف کرد.<br />البته احتمال دارد که انتشار اين گزارش ها واقعا بخشی از تلاش های آمريکا برای وارد کردن فشار به ايران است و احتمالا مقامات آمريکايی بدون نامی که اين اطلاعات را در اختيار نشريات قرار داده اند با اجازه دولت خود به چنين کاری دست زدند.<br />ولی با توجه به اينکه پرزيدنت بوش بار ها اعلام کرده که آمريکا هر گز نخواهد پذيرفت که جمهوری اسلامی به سلاح های هسته ای مجهز شود اين پرسش مطرح می شود که او برای رسيدن به اين هدف چه خواهد کرد؟<br />بسياری از کارشناسان معتقدند که حمله نظامی به ايران برای آمريکا خطراتی دارد و با توجه به مشکلاتی که واشنگتن درعراق دارد شايد ارتش آمريکا آمادگی اقدام نظامی عليه ايران را نداشته باشد و بنابراين دولت آمريکا همچنان سعی خواهد کرد که از طريق گسترش اجماع جهانی و اعمال تحريم ها حکومت ايران را وادار به عقب نشينی کند.<br />اين کارشناسان معتقدند که حکومت ايران نهايتا مصلحت گرايانه عمل خواهد کرد و برای حفظ نظام فعاليت های هسته ای را حداقل برای مدتی کنار خواهد گذاشت.<br />ولی کارشناسان ديگری معتقدند که دولت بوش خود را برای يک درگيری نظامی با جمهوری اسلامی آماده می کند.<br />آنها معتقدند که دولت بوش در صد اشغال نظامی ايران به شکلی که در عراق اتفاق افتاد نيست. بلکه استراتژی نظامی آمريکا اين است که از طريق نابودی تاسيسات هسته ای و بمباران هوايی برخی از هدف های حساس به خواسته خود دست يابد.<br />از نظر اين کارشناسان در دولت بوش اين نظريه وجود دارد که اگر بعضی از هدف های حساس بمباران شود حکومت ايران در ديد مردم ايران تحقير خواهد شد و عليه حکومت قيام خواهند کرد.<br />البته بسياری از کارشناسان هشدار می دهند که هرگونه حمله نظامی ممکن است به نفع حکومت ايران تمام شود و احساست ملی ايرانيان جريحه دار شود و مردم به حمايت از دولت برخيزند.<br />در هر صورت اگر بپذيريم که دولت بوش تحمل نخواهد کرد که جمهوری اسلامی به توانايی ساختن بمب اتمی دست يابد و اگر تلاش های ديپلماتيک جاری برای وادار کردن ايران به تعليق فعاليت های هسته ای نتيجه ندهد آنگاه گزينه نظامی به طور جدی مطرح خواهد شد.<br /><br />اصل گذارش « نیویورکر» را در اینجا ببینید :<br /><a href="http://www.newyorker.com/fact/content/articles/060417fa_fact">http://www.newyorker.com/fact/content/articles/060417fa_fact</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23052472-114468281210296392?l=valghalam2.blogspot.com' alt='' /></div>والقلم2http://www.blogger.com/profile/09794824305187100002noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23052472.post-1140969011392039712006-02-26T19:17:00.000+03:302006-04-10T20:14:59.550+03:30چگونه از عقايد احمقانه بپرهيزيم؟*برتراند آرتور ویلیام راسل (زادهٔ ۱۸ می ۱۸۷۲ - درگذشتهٔ ۲ فوریه ۱۹۷۰). ریاضیدان، منطقدان و فیلسوف بریتانیایی بود که آثارش در مورد تحلیل منطقی، فسلفه در قرن بیستم را تحت تاثیر قرار داد. برتراند راسل که موفق به کسب جایزهٔ نوبل نیز شد، در گفتاري كوتاه با عنوان « چگونه از عقايد احمقانه بپرهيزيم؟»، به روشني به آسيب شناسي آفات تعصب، جزم و جمود، پيشداوري و .... در باورهاي آدمي مي پردازد.*<br /><br />برای پرهيز از انواع عقايد احمقانه ای که نوع بشر مستعد آن است، نيازی به نبوغ فوق بشری نيست. چند قاعده ساده شما را اگر نه از همه خطاها، دست کم از خطاهای ابلهانه بازميدارد.<br />اگر موضوع چيزی است که با مشاهده روشن ميشود، مشاهده را شخصاً انجام دهيد. ارسطو ميتوانست از اين باور اشتباه که خانمها دندانهای کمتری از آقايان دارند با يک روش ساده پرهيز کند: از خانمش بخواهد که دهانش را باز کند تا دندانهايش را بشمارد. او اين کار را نکرد چون فکر ميکرد ميداند. تصور کردن اين که چيزی را ميدانيد در حالی که در حقيقت آن را نميدانيد، خطای مهلکی است که همه ی ما مستعد آن هستيم. من باور دارم که خارپشتها سوسکهای سياه را ميخورند، چون به من اين طور گفته اند؛ اما اگر قرار باشد کتابی درباره عادات خارپشتها بنويسم، تا زمانی که نبينم يک خارپشت از اين غذای اشتهاکورکن لذت ميبرد، مرتکب چنين اظهار نظری نميشوم. درهرحال، ارسطو کمتر از من محتاط بود. نويسندگان باستان و قرون وسطا اطلاعات جامعی درباره تکشاخها و سمندرها داشتند. با وجود آن که هيچکدامشان حتا يک مورد از آنها را هم نديده بودند، يک نفر هم احساس نکرد لازم است از ادعاهای جزمی درباره آنها دست بردارد.<br />اغلب موضوعات از اين ساده تر به بوته ی آزمايش درميآيند. اگر مثل اکثر مردم شما ايمان راسخ پرشوری نسبت به برخی مسائل داريد، روشهايی وجود دارد که ميتواند شما را از تعصب خودتان باخبر کند. اگر عقيده مخالف، شما را عصبانی ميکند، نشانه آن است که شما ناخودآگاه ميدانيد که دليل مناسبی برای آنچه فکر ميکنيد، نداريد. اگر کسی مدعی باشد که دو بعلاوه دو ميشود پنج، يا اين که ايسلند در خط استوا قرار دارد، شما به جای عصبانی شدن، احساس دلسوزی ميکنيد، مگر آن که اطلاعات حساب و جغرافی شما آن قدر کم باشد که اين حرفها در افکار شما تزلزل ايجاد کند. اغلب بحثهای بسيار تند آنهايی هستند که طرفين درباره موضوع مورد بحث دلايل کافی ندارند. شکنجه در الاهيات به کار ميرود، نه در رياضيات؛ زيرا رياضيات با علم سر و کار دارد، اما در الاهيات تنها عقيده وجود دارد. بنابراين هنگامی که پی ميبريد از تفاوت آرا عصبانی هستيد، مراقب باشيد؛ احتمالاً با بررسی بيشتر درخواهيد يافت که برای باورتان دلايل تضمين کننده ای نداريد.<br />يک راه مناسب برای اين که خودتان را از انواع خاصی از جزميت خلاص کنيد، اين است که از عقايد مخالفی که دوستان پيرامونتان دارند آگاه شويد. وقتی که جوان بودم سالهای زيادی را دور از کشورم در فرانسه، آلمان، ايتاليا و ايالات متحده به سر بردم. فکر ميکنم اين قضيه در کاستن از شدت تعصبات تنگ نظرانه ام بسيار مؤثر بوده است. اگر شما نميتوانيد مسافرت کنيد، به دنبال کسانی بگرديد که ديدگاههايی مخالف شما دارند. روزنامه های احزاب مخالف را بخوانيد. اگر آن افراد و روزنامه ها به نظرتان ديوانه، فاسد و بدکار ميآيند، به ياد داشته باشيد که شما هم از نظر آنها همينطور به نظر ميرسيد. با اين وضع هر دو طرف ممکن است بر حق باشيد، اما هر دو نميتوانيد بر خطا باشند. اين طرز فکر زاينده نوعی احتياط است.<br />برای کسانی که قدرت تخيل ذهنی قوی دارند، روش خوبی است که مباحثه ای را با شخصی که ديدگاه متفاوتی دارد در ذهن خود تصور کنند. اين روش در مقايسه با گفتگوی رودررو يک فايده و تنها يک فايده دارد و آن اين که در معرض همان محدوديتهای زمانی و مکانی قرار ندارد. مهاتما گاندی راه آهن و کشتيهای بخار و ماشين آلات را محکوم ميکرد، او دوست ميداشت که تمام آثار انقلاب صنعتی را خنثا کند. شما ممکن است هرگز اين شانس را نداشته باشيد که با شخصی دارای چنين عقايدی روبرو شويد، زيرا در کشورهای غربی اغلب مردم با دستاوردهای فن آوريهای جديد موافقند. اما اگر شما ميخواهيد مطمئن شويد که در موافقت با چنين باور رايجی بر حق هستيد، روش مناسب برای امتحان کردن اين است که مباحثه ای خيالی را تصور کنيد و در نظر بگيريد که اگر گاندی حضور ميداشت چه دلايلی را برای نقض نظر ديگران ارائه ميداد. من گاهی بر اثر اين گونه گفتگوهای خيالی واقعاً نظرم عوض شده است؛ به جز اين، بارها دريافتم که با پی بردن به امکان عقلانی بودن مخالفان فرضي، تعصبات و غرورم رو به کاستی ميگذارد.<br />نسبت به عقايدی که خودستايی شما را ارضاء ميکند، محتاط باشيد. از هر ده نفر، نه نفر چه مرد و چه زن قوياً معتقدند که جنسيتشان برتری ويژه ای دارد. دلايل زيادی هم برای هر دو طرف وجود دارد. اگر شما مرد باشيد ميتوانيد نشان دهيد که اغلب شعرا و بزرگان علم مرد هستند؛ اگر زن باشيد ميتوانيد پاسخ دهيد که اکثر جنايتها هم کار مردان است. اين پرسش اساساً حل شدنی نيست، اما خودستايی اين واقعيت را از ديد بسياری از مردم پنهان ميکند. همه ما، اهل هر جا که باشيم، متقاعد شده ايم که ملت ما برتر از ساير ملتهاست. ما با وجود دانستن اين که هر ملتی محاسن و معايب خاص خودش را دارد، معيارهای ارزشيمان را به گونه ای تعريف ميکنيم که ثابت کنيم ارزشهايمان مهمترين ارزشهای ممکن هستند و معايبمان تقريباً ناچيزند. دراينجا دوباره انسان معقول ميپذيرد که با سوآلی روبروست که ظاهراً جواب درستی برای آن وجود ندارد. دشوارتر از آن، اين است که بخواهيم مراقب خودستايی بشر به واسطه بشر بودنش باشيم، زيرا ما نميتوانيم با ذهن غيربشری مباحثه کنيم. تنها راهی که من برای برخورد با اين نوع خودبينی بشر سراغ دارم، اين است که به خاطر داشته باشيم بشر جزء ناچيزی از حيات سياره کوچکی در گوشه کوچکی از اين جهان است و همانطور که ميدانيم در ديگر بخشهای کيهان هم ممکن است موجوداتی باشند که نسبت بزرگيشان به ما مثل نسبت بزرگی ما به يک ستاره دريايی است.<br />منبع:خبرگزاری آفتاب<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23052472-114096901139203971?l=valghalam2.blogspot.com' alt='' /></div>والقلم2http://www.blogger.com/profile/09794824305187100002noreply@blogger.com0